Must sees

Brimstone

  • Ouder dan 16 jaar
  • Geweld
  • Eng
  • Groftaalgebruik
  • Nederland, Duitsland, België, Frankrijk 2016, 148 min.
  • Regie: Martin Koolhoven
  • Met: Dakota Fanning, Guy Pearce, Emilia Jones, Kit Harington, Carice van Houten

In Amerika, eind negentiende eeuw, krijgt de jonge Liz opeens de schrik van haar leven als er een nieuwe dominee in het dorp verschijnt. Haar angst verzwijgt ze. Letterlijk en figuurlijk, want ze heeft geen tong en kan dus niet spreken. Maar dat de prediker allesbehalve een heilig boontje is wordt al vrij snel duidelijk in deze heftige en soms behoorlijk gruwelijke western.

Over de regisseur

  • Martin Koolhoven maakte zijn debuut met de tv-film Suzy Q en staat sindsdien bekend als de ontdekker van Carice van Houten.
  • Zijn eerste bioscoophit was Het Schnitzelparadijs, maar de verfilming van het klassieke kinderboek Oorlogswinter was helemaal een klapper - óók in het buitenland.
  • Koolhoven is een echte filmfanaat en kan ook genieten van hele obscure B-films. Een keer in de maand verzorgt hij samen met partner in crime Ronald Simons een double bill van supervette genrefilms in EYE onder de naam Cinema Egzotik 
  • Aan Brimstone, zijn eerste internationale productie, werkte hij maar liefst zeven jaar. En die is weer mét Carice.

Wat is een western?

Lange tijd was de western het populairste soort film dat in Hollywood werd gemaakt. Het is dan ook een écht Amerikaanse uitvinding, waarbij de verhalen over sheriffs en boeven, cowboys en indianen zich afspelen in het Amerika tussen 1850 tot 1900. Die tijd en locatie worden treffend het 'wilde westen' genoemd, met uitgestrekte prairies en primitieve nederzettingen. Het westerngenre was Hollywoods belangrijkste exportproduct en acteur John Wayne, de eeuwige cowboy, was wereldwijd de bekendste filmster. Vandaag de dag worden er nog maar mondjesmaat westerns gemaakt. Geen wonder dus dat het genre al herhaaldelijk voor dood werd verklaard. Ten onrechte, want om de zoveel tijd verschijnt er wel een fantastische western. Denk maar aan de Coen-broers film True Grit (een remake van een oude John Wayne-film), aan de grote Oscar-winnaar The Revenant of aan een publiekstrekker als de nieuwe The Magnificent Seven (een remake van een remake). Quentin Tarantino maakte er zelfs twee: Django Unchained en The Hateful Eight.

Lekker, spaghetti

Maar dat betekent niet dat álle westerns ook meteen Amerikaanse westerns zijn. Westerns uit Rusland, Korea en China heten bijvoorbeeld Easterns, maar vooral Europeanen gingen flink aan de haal met het typische Hollywoodgenre. In totaal zijn er in Europa wel zo'n 600(!) westerns gemaakt. Italiaanse en Spaanse regisseurs maakten daarbij slim gebruik van het droge en kale Spaanse landschap, dat als twee druppels water kon doorgaan voor bijvoorbeeld de Amerikaanse Death Valley. De films die in Spanje en Italië werden gemaakt in de jaren zestig en zeventig werden 'spaghettiwesterns' gedoopt. Die films waren veel sadistischer en lomper dan hun voorbeelden en er werd beduidend minder in gesproken. Dat laatste kwam natuurlijk ook doordat veel van de acteurs geen woord Engels spraken. De beste spaghettiwestern allertijden is trouwens Once Upon a Time in the West.

Het Hollandse Wilde Westen

Italiaanse cowboys of Spaanse bandieten, daar zijn we wel aan gewend. Maar een Néderlandse western, dát was nog niet eerder vertoond. Dat maakt Brimstone dus best bijzonder (en dan zien we stiekem even door de vingers dat de film gedraaid is in Hongarije, Oostenrijk, Spanje en Duitsland). Het Nederlandse karakter zit 'm uiteraard in productiehoek en in de cast, want de regisseur/scenarist, de cameraman, de editor, de kostuumontwerper en veel van de acteurs hebben allemaal een Nederlands paspoort. Wat Brimstone verder zo Hollands maakt, is omdat het verhaal gaat over een stel Nederlandse kolonisten die hun strenge godsdienst naar het 'beloofde land' (Amerika dus) exporteerden. Martin Koolhoven zegt daarover: "Iedereen weet dat ik verliefd ben op de spaghettiwestern. De Italiaanse spaghettiwesterns zijn zo goed omdat ze, ondanks dat ze over Amerika gaan, toch heel Italiaans voelen. Dus wilde ik dat mijn film heel Nederlands aanvoelde, zowel inhoudelijk als stilistisch. Er moest een strengheid in zitten."