Must sees

Eye in the Sky

  • Geweld
  • Eng
  • Ouder dan 12 jaar

De moderne oorlog voer je niet meer met manschappen op het slagveld, maar veilig op afstand, met drones en in gewone woonwijken.

In Engeland houdt kolonel Katherine Powel de schuilplaats van terroristen in Nairobi in de gaten. Haar overste kijkt ondertussen met Britse regeringsleiders mee, de Amerikaanse bondgenoten volgen de live stream in Hawaï, terwijl de drone-piloot in een container in Las Vegas achter de joystick en vuurknop zit. Als de kans zich voordoet om een aantal terroristische kopstukken uit te schakelen met een welgemikte raket, zorgt dat voor een ijzingwekkend dilemma. Want de kans is groot dat een in de buurt broodverkopend meisje een van de burgerslachtoffers wordt. Wie neemt de beslissing?

Over de filmmaker

  • Gavin Hood (1963, Johannesburg) studeerde eerst rechten, maar maakte de overstap naar filmstudie. Daarvoor verhuisde hij naar Los Angeles.
  • Hij maakte eerst drie films in Zuid-Afrika. Toen het jeugdbendedrama Tsotsi de Oscar voor Beste Buitenlandse Film won, kreeg hij Hollywood-aanbiedingen.
  • In Hollywood maakte hij het politieke drama Rendition, een matige Wolverine-film en het sf-spektakel Ender's Game.
  • Het lowbudget Eye in the Sky draaide hij weer in zijn vaderland.
  • Hood beunt soms bij als acteur. Zo komt hij eventjes voorbij in Eye in the Sky (als luitenant-kolonel) en speelde hij in zijn vroegere dagen in aan paar martial arts-knokfilms.
trailer

Entertainment voor de hersenen

De kans is groot dat je iets over drone-oorlogvoering hebt gelezen in de krant of gehoord hebt op het journaal. Duidelijk is dat er voor- en tegenstanders zijn, en dat het misschien lastig is om te bedenken wat je zelf vindt van deze nieuwe manier van oorlogvoering. Een film kan hetzelfde 'droge' gegeven in een vorm gieten die vooral op je emotie werkt. Dan kun je op basis van je emoties een standpunt bepalen. Wat in de krant misschien een saai stukje is, wordt in Eye in the Sky een zenuwslopende thriller waarbij de zaak steeds vanuit een andere perspectief wordt belicht. Elk personage staat eigenlijk symbool voor een ander argument: de militair, de politicus, de piloot, de burger. Regisseur Gavin Hood levert spannend entertainment, dat je hopelijk ook na de film nog na laat denken. Hood: "Na afloop van screenings hoorde ik wel eens verhitte gesprekken onder het publiek. Dat hoor ik eerlijk gezegd liever dan dat ze kijkers de zaal uitlopen met een 'Dat was leuk. Zullen we pizza eten?'. Ik heb liever een verhit gesprek of een goede discussie, dan helemaal geen gesprek."

Locatie(s)

Eye in the Sky speelt zich onder meer af in het Britse Surrey, een Londens regeringsgebouw, de woestijn van Las Vegas, een militaire basis op Hawaï en een woonwijk in Nairobi. Toch hoefde de regisseur en zijn crew niet veel te reizen: de film werd in zijn geheel in Zuid-Afrika gedraaid. Dat moest ook wel, want de film had geen hoog budget. Daarom werden de verschillende acteurs ook allemaal los van elkaar gefilmd en kwamen Alan Rickman, Aaron Paul en Helen Mirren elkaar dus helemaal niet tegen op de set. Sterker nog, al die beeldschermen waar Helen Mirren als kolonel naar kijkt? Die waren tijdens de shoot gewoon groen, pas achteraf werden de videobeelden erin gemonteerd. Dat is nog eens acteren!

Voyeurisme

De link tussen cinema en voyeurisme (het stiekem bespieden van iemand - meestal met een seksueel tintje) is al lang geleden gelegd. In het donker van de bioscoopzaal kun je je ogen uitkijken, hoef je niet bang zijn ontdekt te worden en kun je naar hartenlust naar mensen (lees: acteurs) gluren. Niemand die de seksuele spanning van het kijken zo effectief in film om wist te zetten als regisseur Alfred Hitchcock, die met Rear Window de allermooiste film over een voyeur maakte maar ook in de rest van zijn films speelde met kijken & bekeken worden:


Ook in Eye of the Sky draait het om stiekem kijken, al heeft dat in dit geval niets met seks en alles met macht te maken. Een groot gedeelte van de film zit jij, de kijker, te kijken naar personages die kijken. En je krijgt dezelfde beelden als hen voorgeschoteld: het vogelperspectief van de drone die vanaf drieduizend meter hoogte naar beneden kijkt. Dat maakt Eye in the Sky een soort mix van Rear Window en Google Earth. Hitchcock had het nooit durven dromen, maar door drones, bewakingscamera's, webcams en livestreaming-apps als Periscope zijn we allemaal voyeur én bekeken object tegelijkertijd geworden.